Laatste keer

‘Is dat je laatste?’ ‘Gefeliciteerd met je jongste.’ ‘Heb je dan straks niemand meer op de basisschool?’ Aarzelend zeg ik ‘ja’ en ‘dank je wel’ en ‘inderdaad’ en vraag me af of ik nu afgestompt ben, het heb verwerkt of dat de tranen nog gaan komen.

Het blijkt het laatste te zijn. Ik hield het droog bij de musical en de slotdagen bij wijze van coronaschoolkamp. Maar straks moet ik onze vierde opwachten op het schoolplein na een spetterend slotfeest en nu stromen de tranen ineens over mijn wangen.

Straks proost ik op onze vierde. Klink op het leven, de tijd die achter ons ligt en de tijd die gaat komen. Straks zie ik dat kleutertje van toen als bruggertje in spé het schoolplein op rennen. Ik voel trots. Plezier in wie dit kind is en zal worden. Ik ben zo dankbaar voor dit kind van ons.

En straks haal ik voor de laatste keer mijn kind van de basisschool en dat doet pijn. Het was niet de bedoeling dat dit de laatste keer zou zijn en toch is dat nu wel het geval. Dus voelde ik een tijdje maar even niets, ging naar de musical, de slotdagen. Het is nu eenmaal zo en ik ben beslist trots op mijn vier pubers, van wie de oudste morgen het diploma voor de middelbare school zal ontvangen. Ik wens hen niet jonger, ik wil ze niet klein houden, maar in mijn hart leeft er nog een die nu drie zou zijn en met wie ik het hele circus nog een keer met liefde zou doorlopen.

Dus wat nu? Ik wil niet met mijn ziel onder de arm naar het schoolplein lopen. Ik wil de mamma zijn die haar kind met volle aandacht groet en omhelst. Ik wil dat gevoel van gemis en verdriet niet hebben zeuren, maar besef opnieuw dat het zo niet werkt. Gevoelens onderdrukken betekent dat je verdriet minder voelt, maar vreugde ook minder diep ervaart.

Dus maar weer schrijven. Ruimte geven aan verdriet. Om straks samen met mijn Lief ons kind blij op te halen. Waarschijnlijk dus voor de laatste keer.  

2 Comments on “Laatste keer

  1. Lieve Ineke,
    Wat je schrijft gaat door merg en been bij me. Het is zo herkenbaar. Alles nog zo graag nog een keer willen beleven met ons kleintje. Maar dat kan niet, het heeft niet zo mogen zijn. dus van alle dingen bij je nu levende jongste voor je gevoel veel te vroeg afscheid moeten nemen. Ik heb het zelfs met zwemles, ze is pas net begonnen en dat is echt iets wat veel ouders als lastig en veel tijd kostend zien. Maar ik zit er elke keer van te genieten (ook al zit ik nu buiten te wachten omdat ouders niet meer mee naar binnen mogen), want ik heb tenminste een kindje wat ik naar zwemles mag brengen. En dit gaat voor ons waarschijnlijk nu toch echt het laatste kindje zijn waarvoor we dat kunnen en mogen doen. Dus dan geniet ik er maar van.
    Ook zo herkenbaar dat je dat verdriet eigenlijk niet wil richting je levende kindje. Je wil er met volle aandacht voor dat kindje zijn. Een koorddans die steeds weer lastig is en veel inspanning vergt.
    Bedankt voor je prachtige stuk. Sterkte hoor.
    Lieve groetjes, Lize

    Like

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s

%d bloggers liken dit: