Dag peutertje

For English, click here

Er komt woensdag een dakkapel op ons huis en dus ruimen we de zolder zoveel mogelijk leeg. Er komt van alles achter de schotten vandaan. Dingen die we al een tijdlang niet hebben gezien en waren vergeten. We slikken allebei als we realiseren wat het allemaal is: Boxkleden, een draagdoek, een buikdrager, lakentjes en dekentjes die bij de wieg horen, fietsstoeltjes. En een peuterbedje. Het is het bedje waar al onze andere kinderen in hebben geslapen en dat op zolder lag te wachten tot Amanda groot genoeg zou zijn. We slikken nog eens.

Ik maak foto’s van alles wat we tegenkomen en niet willen of hoeven te bewaren totdat onze kinderen eventueel zelf kinderen krijgen en zet ze in de weggeefhoek. Uiteindelijk huilend, want wat doet dit weer even zeer zeg. Het lijkt er steeds meer op dat uit dit huis vooral kinderen zullen wegtrekken – we zwaaiden onze oudste anderhalve week geleden voor een half jaar uit – maar niet meer bij komen, al hoopten we daar jarenlang op. Er is alleen een klein meisje geweest dat vijf daagjes bij ons was, maar toen al niet meer leefde.

Ik moet het even opschrijven. Vanmorgen las ik wat iemand op Facebook schreef over ruimte nemen voor rouw: Hoe doe je dat? Iemand anders reageerde daar op: ‘Dat doe ik niet, het gebeurt gewoon. Rouw pakt de ruimte wel die het nodig heeft.’ Toen ik het vanmorgen las, wilde ik er even niets mee, maar nu herinner ik het me en concludeer ik dat het allebei waar is.

Vandaag dringt verdriet zich aan mij op in een peuterbed waar ik afstand van doe omdat we het hoogstwaarschijnlijk niet meer nodig gaan hebben. Het verdriet eist ruimte op, hoewel ik er natuurlijk voor kan kiezen de tranen weg te duwen en de koppijn die dat dan meestal veroorzaakt voor lief te nemen. Maar inmiddels weet ik dat ruimte geven aan rouw en verdriet vaak beter werkt. Ik geef ruimte aan rouw door erover te schrijven en er dan een stukje van te maken dat ik kan delen met jou die het leest. Ik geef het op die manier een plek, ik geef het ruimte.

Een hele tijd geleden schreef ik dat het eerst je baby is die je mist, maar later je peutertje, kleutertje, schoolkind, tiener enzovoorts. Het peuterbed wordt morgen opgehaald, net als de mooie plank die ik ooit kocht voor de babykamer, zo een waar je dan altijd trots op blijft, omdat het écht nieuw was en speciaal voor die kamer. De roze meidenkast is vanmiddag al opgehaald en zo nemen we vandaag en komende dagen dus opnieuw afscheid.

Dag lief peutertje dat hier niet was.

We missen je.

Dit canvas stuurde mijn redacteur mij als cadeau: de cover van mijn boek, ontworpen door Jonathan Reining van Jore Ontwerp.

One Comment on “Dag peutertje

  1. Pingback: Bye Little Toddler – Ineke Marsman-Polhuijs

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s

%d bloggers liken dit: