Verruimd hart

Iedereen die met een ingrijpend verlies te maken heeft, komt voor de uitdaging te staan om aan de ene kant de duisternis van het verlies onder ogen te zien en aan de andere kant dankbaar verder te leven. We gaan de uitdaging aan door te leren ons verlies in onszelf op te nemen en erdoor verruimd te worden. Als we dat doen groeit ons vermogen om goed te leven en God intiem te kennen. Proberen onder het verlies uit te komen is veel minder gezond én veel minder realistisch, als je bedenkt hoe vernietigend dat kan zijn, dan er door te willen groeien.

Deze wijsheid komt uit een boek dat ik een tijd geleden las. Een prachtig, openhartig verhaal voor iedereen die te maken heeft met ingrijpend verlies. De schrijver, Jerry Sittser, verloor in een ongeluk in één klap zijn moeder, zijn vrouw en zijn dochter. Hij bleef als alleenstaande vader met drie levende kinderen achter. In zijn boek Verborgen genade is hij verademend eerlijk over zijn gevoelens, zijn worsteling, zijn twijfels en zijn keuzes. Hij maakt wat hij leerde bruikbaar voor mensen die een dierbare verloren, hun gezondheid of werk kwijtraakten, of hun diepe verlangens niet of heel anders vervuld zagen worden.

Ik herken mijn eigen weg in de zijne. In de afgelopen jaren waarschuwden mensen me regelmatig dat ik niet moest zwelgen in verdriet of zelfmedelijden. Maar vroeger deed ik juist altijd alsof de dingen die mij overkwamen, niets voorstelden, ook al zag ik de schrik en het medelijden in de ogen van mensen als ik erover vertelde. Ik begon pas te genezen toen ik erkende dat het wél erg was. Daarom bad ik toen Amanda overleden was maar gewoon: ‘Heer, ik wil niet zwelgen en ik wil ook niet in zelfmedelijden terechtkomen. Wilt U me daartegen beschermen en het me laten zien wanneer ik er toch in trap.’ Ik koos om te vertrouwen dat Hij dat zal doen en besloot mijn verdriet, mijn twijfels, mijn wanhoop en mijn angst in de ogen te kijken.

Althans. Ik probeerde het. Het lukte lang niet altijd en tot mijn grote opluchting lukte het de auteur van dit boek ook niet altijd. Soms was Netflix wekenlang mijn beste vriend. Het eerste jaar heb ik veel te vaak een fles wijn opengetrokken en niet eerder las ik zoveel flutboeken als in die tijd. Ik wilde heel vaak niet voelen, niet onder ogen zien. Het duister was zo ongelofelijk duister en soms leek het wel alsof er geen einde kwam aan de tranen als ik ze eenmaal toeliet.

Maar vanaf het moment dat we de verschrikkelijke ontdekking deden dat onze dochter overleden was en mijn hart werd verscheurd, was ik me scherp bewust van vier jonge mensen die keken hoe ik hiermee omging. Ik wilde dat mijn vier levende kinderen die hun zusje verloren, niet ook hun moeder zouden verliezen omdat ze mentaal niet meer aanwezig is, teveel overmand door verdriet. Meteen toen we thuis kwamen en onze kinderen het nieuws moesten brengen, probeerde ik ruimte te geven aan hún en aan míjn verdriet, ook al wist ik eigenlijk helemaal niet hoe dat moest. Ik bestelde boeken over rouwverwerking bij kinderen en vroeg mensen naar mijn kinderen om te zien.

Als ik niet mocht huilen van mezelf, gaf ik indirect de boodschap dat zij dat dus ook niet mochten. Als ik me niet af mocht vragen waar God was in dit alles, gaf ik hen indirect de boodschap dat zij dat dus ook niet mochten. Als ik mijn gevoelens verdoofde en dom filmpjes zat te kijken, naar de fles greep of als een malle het huishouden ging doen, dan liet ik hen zien: zo moet je omgaan met verdriet.

Dat wilde ik dus niet. Sittser zegt precies hetzelfde en ik vind het heerlijk om die herkenning te vinden. Hij faalde regelmatig hopeloos. Het verdriet is zo groot. De kracht zo weinig aanwezig. Je kunt zo intens moe zijn van al dat verdriet dat je gewoon wilt vluchten en verdoven.

Maar toch, iets wat me diep raakt in dit boek en wat ik heel graag met jou wil delen, is: Je krijg steeds weer de kans om keuzes te maken en al die kleine beslissingen doen ertoe. Op een gegeven moment besloot ik opnieuw dat ik alleen zou drinken in het weekend. Dat ik alleen ‘s avonds nog wat ging koekeloeren omdat het me hielp even aan iets anders te denken. Ik leerde momenten in te plannen dat er ruimte was om het verdriet vol in het gezicht te kijken en wat Sittser schrijft, gebeurde inderdaad. Mijn ziel verruimde. Ik leerde God intiemer kennen. Niet meteen, want eerst was daar die diepe twijfel en wanhoop. Maar gaandeweg.

“Nooit was ik zo gebroken; ik ben echter ook nog nooit zo heel geweest. […] Ooit dacht ik dat verdriet en vreugde elkaar uitsloten, net als pijn en genot, dood en leven, maar nu zijn het onderdelen van een groter geheel. Mijn hart en ziel zijn verruimd.” (p212) Het betekent niet dat verdriet verdwijnt. Maar wel dat je dankbaar verder kunt leven, omdat je ziel gegroeid is en verdriet en vreugde samen kunnen gaan. Je hart is verruimd.

Naar aanleiding van: Jerry Sittser: Verborgen genade; hoe de ziel kan groeien door verlies.

 

One Comment on “Verruimd hart

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s

%d bloggers liken dit: