Ruimte nemen

Ik loop haar kamer binnen om welterusten te zeggen. De kamer van eerst mijn derde, toen mijn eerste en nu mijn tweede dochter. Hoewel ik mijn derde dochter nooit op die manier zag slapen als ik mijn andere dochters te slapen zag.

Ik loop dus binnen, mijn aandacht gericht op mijn tweede dochter. Ineens is daar die geur weer. Een vertrouwde geur die verwachtingsvolle blijdschap omhoog haalt, een diep verlangen. Mijn ogen beginnen te branden en ik ben even overweldigd door allerlei gevoelens die tegelijkertijd om de aandacht vragen. Ik wil de geur diep opsnuiven, helemaal in mij opnemen. Het bewijs dat ze bestond. Bestaat. Susan Amanda.

Maar ik sta daar in het bijzijn van mijn geliefde tweede dochter. Ik wil háár aandacht geven en een goede nacht wensen en gewoon even samenzijn. Ik verman me en ga bij haar zitten, knuffel haar en bid voor haar en loop naar beneden waar ik tegen mijn Lief zeg dat ik haar weer even rook. Hij kijkt begrijpend. Hij herkent het gevoel. ‘Ga je er even ruimte voor nemen?’ vraagt hij en ik kijk hem aan terwijl mijn gedachten rondtollen.

Ik schreef hier een boek over. In het interview dat ik erover gaf, benadrukte ik het: je moet er ruimte voor nemen. Je moet de gevoelens die je hebt af en toe ook gewoon even echt voelen, zodat je er iets mee kunt. Maar nog steeds weet ik eigenlijk niet zo goed hoe je dat doet, geeft het me een ongemakkelijk en onwillig gevoel en neig ik naar mijn gebruikelijke manieren om ermee om te gaan. Gauw een filmpje kijken. Een glas wijn erbij. Maar omdat het de vastentijd is, drinken we niet, waardoor ik me min of meer gedwongen realiseer dat ik er dus beter wel ruimte voor neem.

Ik wil de geur ruiken
mijn geheugen induiken
weer ervaren hoe het was met haar
tegelijk wil ik negeren
niet meer refereren
de tijd van huilen is klaar. Of moet klaar zijn. Is ook niet zo vaak meer daar, maar nu dus toch wel weer even.

Rouwen blijft complex vind ik. Ik schreef er een boek over en hoopte ergens dat daarmee de kous af was. Mijn verdriet voorbij. Maar nu ik het boek heb geschreven in het Nederlands en toen ook nog in het Engels, is daar nog steeds dat verdriet dat niet meer voortdurend maar soms toch weer hevig opduikt. Het meisje dat hier niet meer is wordt nog steeds door mij gemist.

Deze maand is het vier jaar geleden dat we ontdekten dat ze was gestorven en we bomvol liefde zaten die we niet kwijt konden, moesten leren leven met gemis. Ik begrijp nu beter hoe dat bij mij werkt en wat ik nodig heb. Maar moet daar dus wel (in mijn geval schrijvend) ruimte voor nemen.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s

%d bloggers liken dit: