Ode

In januari waren we 25 jaar getrouwd. Het feest was geweldig. Familie en vrienden zetten ons in het zonnetje en onze kinderen verrasten ons met een lied, slingers van foto’s van ons, een grote gift samen met veel gasten om een weekendje weg te gaan, een speech en lelies, die ze ergens hadden neergezet. Zo was hun jongste zusje er ook een soort van bij.

Schoonmaak

We kregen ook nog een cadeau van hun vieren samen. We moesten een weekend kiezen waarin ze ons huis zouden schoonmaken. Daarna zouden ze allemaal vertrekken zodat we een weekend het huis alleen hebben en niet eerst het huis schoon hoeven te maken. Normaal gesproken doen we dat op zaterdag.

Het werd dit weekend. In de tussentijd ontwrichtte mijn Lief zijn knie en ging ik door mijn rug. Dus het komt erg goed uit. Al kan ikzelf me nu weer goed bewegen, er is wat achterstallig onderhoud. Dat was onze kinderen ook opgevallen.

Antenne

Inmiddels zijn de ramen gezeemd, is de strijk weggewerkt, en zijn zelfs de onderleggers van bureaustoelen afgenomen. Nu nog zuigen, wc’s en… wat ze nog meer op hun lijst hebben staan. Ik probeer me er niet mee te bemoeien en dat lukt redelijk.

Ik moet gewoon werken in de was-/studeerkamer. Ik heb een klus die af moet. Maar daar merk ik dat ik mijn moederalertheid niet uitkrijg. Met de kinderen thuis, speurt er eigenlijk altijd minstens één voelspriet de emotionele gesteldheden af van iedere aanwezige persoon.

Misschien dat moederantennes gewoon geen uitknop hebben.

Kritiek

Het lukt wél aardig de boel los te laten. In de loop van de jaren is het me steeds duidelijker geworden hoe veel je bewust, maar nog veel meer onbewust, aan je kinderen overdraagt. Ook de dingen waar je eigenlijk last van hebt. Die je helemaal niet wil dat je kinderen overnemen.

Stress, over je grenzen gaan, foutjes vinden, ergens een wedstrijd van maken.
Dat soort dingen.

Het hield me bezig deze week. Hoe zorg ik ervoor dat ik niet de kritische zeurpiet ben die ik soms kan zijn? Dat mijn kinderen ontspannen kunnen geven wat ze willen geven en er nog wat plezier in hebben ook? Dat ik niet bewust of onbewust dingen van ze eis of langs een lat leg?

Broodjes

Ondertussen bedenk ik wat je kan doen met iemand die immobiel op de bank zit als je ‘lekker een weekendje alleen thuis bent’. Ik besluit om in elk geval lekker te koken en terwijl ik daarover nadenk moet ik ineens aan mijn tante denken.

Ik zie haar voor me. Hoe ze op zaterdagochtend met tassen vol mijn ouderlijk huis binnenkwam, op de koffietafel leeghaalde en broodjes, worst, kaas en ander lekkers uitstalde. Voor ons een enorme weelde. We smulden en aten zo veel we konden. Het is heerlijk om daaraan terug te denken.

Verwennen

Dat kan ik doen, bedenk ik me ineens. Ik kan ze verwennen. En eten doet het altijd goed.

Zo komen er op een gewone vrijdagmiddag broodjes, aardbeien en jus d’orange op tafel en geef ik bewust iets door wat ik zelf van mijn familie ontving. Ik spreek nogmaals met mezelf af dat ik me nergens mee ga bemoeien. En dat ik ga proberen om niet de hele tijd aan te voelen hoe iedereen zich voelt, maar ervan uit te gaan dat ze naar mij toekomen als er wat is. Dat ik gewoon ga gaan werken.

Het mond houden lukt goed, het niet aanstaan wat minder. Dus schrijf ik er maar over. Als ode aan mijn tante. En aan mijn kinderen.

❤