Wen

Ooit nam ik me voor om steeds ‘vijf’ te zeggen. Het was vermoeiend om steeds na te moeten denken wat ik moest antwoorden op die voor mij beladen vraag.

Het wende.

Nog steeds is de stilte ongemakkelijk als ik later vier leeftijden opnoem en mijn zin afsluit met ‘en de jongste is overleden’.

Ook dat wende.

Iemand zei toen het nog maar net gebeurd was dat ik dat beter niet kon doen. Dat geeft de ander een ongemakkelijk gevoel. Ik knikte ja, maar voelde me verward. Toen ik wegfietste, bedacht ik dat het de ander inderdaad een ongemakkelijk gevoel geeft, maar die dat snel weer kwijt is. Dat gold niet voor mij en mijn Lief. De pijn van gemis was hardnekkig en werd het eerste jaar met de dag alleen maar erger

voordat dat ook wende.

Het is nu de zevende keer dat babyloss awareness week ook over mijn stilgeboren kind gaat. Ik kom het op social media steeds tegen en weet niet zo goed wat ik ermee moet. Mijn blogs, liederen en boek gaven woorden aan wat ik dacht en voelde en bleken ook anderen woorden te geven voor wat zij voelden. Regelmatig mailt iemand me over zijn of haar verdriet.

Dat went niet.

Ik vertel dan dat het erg is. Dat het niet zomaar overgaat. Dat je verder kan, maar dat het tijd kost. En ook dat ik haar nog steeds mis. Soms doe ik, vooral als alle levende kinderen thuis zijn, het armbandje met haar naam weer om. Het helpt me het verdriet een plek te geven. Zeker als iemand zegt dat we dan met z’n allen thuis zijn denk ik altijd aan haar.

Dat went denk ik nooit.

Ik heb mijn weg gevonden. Degene die contact zocht vaak nog niet. Soms omdat het nog zo vers is – een jaar is nog niks als je leeft met een gat in je hart. Soms omdat niemand weet van hun verdriet – verborgen, verzwegen, angstvallig vermeden. In de hoop dat daarmee het verdriet verdwijnt. Maar rouw is liefde die je niet kwijt kunt. Liefde voor een baby die overleden is.

Daar wen je niet zo maar aan.